Author: Captain Mhee

“ความฝันต้องเติบโต
ความสุขต้องพอเพียง”

ย้อนเวลากลับไป 20 ปี
เครื่องบินลำแรกที่บินขึ้นคือ Cessna 150
เครื่องบินใบพัดเดียวขนาดเล็ก
ที่โรงเรียนการบินบ่อฝ้าย หัวหิน

บินไปได้สักพัก
ครูวุฒิชัยหรือครูโบ้ ครูการบินคนแรกของผม
บอกว่าเราจะไปฝึกบินเครื่องบิน Seminole
เครื่องบิน 2 เครื่องยนต์กัน

เย็นวันนั้นเดินเข้าไปที่โรงเก็บเครื่องบิน
จำได้ว่ามองไปที่เครื่องบิน Seminole
ลำนั้นคิดในใจว่าทำไมเป็นเครื่องบินที่ดูใหญ่มากขนาดนี้

จนเมื่อเป็นนักบินที่การบินไทย
ได้บินแบบเครื่องบิน ATR 72
รู้สึกภาคภูมิใจมากที่เราได้บินเครื่องบินลำใหญ่ขนาดบรรจุผู้โดยสารได้ถึง 70 กว่าคน

ความฝันยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น
ผมเฝ้ามองเครื่องบิน Boeing 737
ฝันว่าสักวันหนึ่งเราจะบังคับเจ้านกยักษ์ลำนั้นให้ได้

แต่ข่าวดีที่ทำให้ผม ตื่นเต้นที่สุดคือบริษัทการบินไทย
ให้ไปบินกับเครื่องบินขนาดใหญ่ที่ผมไม่คิดฝันว่าจะได้บินในวันนั้นคือ Boeing 777 พิกัดความจุผู้โดยสาร 300 กว่าคนมันคือฝันที่เป็นจริงแล้วครับ

“ฝันให้ไกลและต้องพยายามไปให้ถึงครับ”

ฝันให้ไกลถึงดวงดาว เพราะหากแม้คุณผิดหวัง
อย่างน้อยคุณก็อาจยังอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว

แต่ถ้าฝันแค่ไปถึงยอดเขา
ถึงแม้เราสำเร็จ เราก็ยังอยู่ห่างไกลจากดวงดาวมากมายนัก

สำคัญคือ…ระหว่างทางเดินทางไปหาความฝัน
อย่าลืมมีความสุขกับปัจจุบันพร้อมคำว่า
“พอเพียง”นะครับ

“พอเพียง ไม่ได้หมายถึงให้หยุดเดิน
แต่ให้หยุดเติมความสุขในทุกวันของชีวิต”

อย่ารอความสุขที่ปลายทางของความฝัน
จงมีความสุขในทุกๆวันของชีวิตนะครับ

#ขอบคุณภาพประกอบ :
Photographer : Rachapon
ภาพเครื่องบิน ATR 72 : ความจุผู้โดยสาร 70 คน
เครื่องบินBoeing 777-200 ความจุผู้โดยสาร 309 คน

Success is getting what you want
Happiness is wanting what you get
Zig Ziglar

มีน้องที่รู้จัก
โทรศัพท์มาปรึกษาครับ

เขาจบจากโรงเรียนการบิน
พยายามไปสอบสายการบินต่างๆหลายครั้ง
แต่ยังไม่ประสบความสำเร็จ

ล่าสุดมีบริษัทแห่งหนึ่ง
เสนอแต่งตำแหน่งงานนักบิน
เครื่องบินใบพัดขนาดเล็กให้เขา

เขาถามผมว่าควรจะตัดสินใจอย่างไรดี
ขนาดเครื่องบินที่เขากำลังจะไปบินมันต่างกับ
เครื่องบินในความฝันเขามากมาย

ผมเลยถามเขาว่ายังจำความฝันตอนเด็กๆได้ไหม

สำหรับผม ผมจำได้อย่างแม่นยำ
“ผมฝันอยากเป็นนักบินครับ”
เท่านั้นเองครับชัดเจนและสั้นๆ
ผมไม่เคยบอกกับตัวเองว่าผมอยากจะเป็นนักบินเครื่องบินเล็กหรือเครื่องบินใหญ่

สิ่งที่มันงอกเงยมาจากความฝันในวัยเด็ก
ล้วนเกิดขึ้นจากการเติมแต่ง
เมื่อเราโตขึ้นรับรู้เรื่องราวอื่นๆมากขึ้น

ผมจึงบอกเค้ากลับไปมองที่แก่นความรู้สึก
เดิมๆของตัวเองครับ

วันที่มีโอกาสพาเครื่องบินขึ้นไปบนท้องฟ้า
แล้วรับรู้ถึงอิสระมันคือความสุขที่สุดแล้วครับ

อยากฝากไปถึงหลายๆคนด้วยครับ
หลายครั้งเรามองข้ามความสุขที่เรามีอยู่รอบตัว

ลองมองดูให้ดีแล้วกลับไปชื่นชมกับมัน
เราอาจจะรู้สึกว่าเรา”อิ่ม” เกินที่จะไขว่คว้าหาสิ่งอื่นมาเติมแต่งให้กับชีวิตแล้วก็เป็นได้นะครับ

จะสุขหรือทุกข์ขึ้นอยู่กับมุมความคิด
ที่เรากำหนดเองครับ

ถ้ายังรู้สึกว่าไม่พอยังไม่อิ่ม
ก็คงต้องเหนื่อยต้องค้นหากันต่อไป
ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องผิดนะครับ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ

:ขอบคุณภาพสวยๆจากกครูมอมแมม เช่นเคย